Eduardo wordt steeds gekker

In tegenstelling tot het vaste land van Ecuador, is het op San Cristóbal erg veilig en het is dan ook een heerlijk bevrijdend gevoel om gewoon ’s avonds normaal over straat te kunnen lopen. Ik maak hier dan ook dankbaar gebruik van door iedere avond over de Malecon te wandelen, waarbij ik volop geniet van de vele zeeleeuwen die langzaamaan naar bed gaan en dat op zeer luidruchtige wijze doen door over elkaar heen te klauteren en flink naar elkaar te grommen. Het is duidelijk dat het er bij hen niet zo veilig aan toe gaat!

Een ander tafereel waar ik graag naar kijk, is de school Pacific Cownose Rays, ook wel Golden Rays genoemd, die vrijwel iedere avond bij de haven rondzwemmen. Het licht van de haven geeft ze een mooie gouden gloed, waardoor het gelijk duidelijk is waar de naam Golden Rays vandaan komt. Het lijkt net alsof ze in het water vliegen, wat een zeer betoverend gezicht is.

Tijdens 1 van mijn wandelingen hoor ik ineens een bekende stem. ‘Jij bent toch Jennyfer, de nieuwe vrijwilligster van Eduardo?’ Ik draai mij om en zie het gezicht van Carlos, de vriend van Eduardo die ik tijdens mijn eerste avond op het eiland heb ontmoet. Hij werkt voor 1 van de duikscholen en heeft er net een avond tour op zitten. Hij vraagt hoe het werk mij bevalt, en ik vertel over Eduardo’s bijna doodervaring. Carlos moet lachen en zegt dat hij inderdaad geen makkelijke man is. Dan vraagt hij of ik zin heb om wat te gaan drinken. Zin heb ik wel, maar ik ben erg moe en wil het liefst gelijk mijn bed induiken. Maar omdat ik Carlos wel een charmante man vind, vraag ik of we dat drankje een andere keer kunnen doen. Hij knikt bevestigend, en met wat kriebels in mijn buik loop ik terug naar het hotel.

Het vroege opstaan gaat me steeds beter af. Voordat de wekker afloopt sta ik al onder de douche. Vandaag heb ik er erg veel zin in en ben ik even na zessen al fluitend aan het werk. En omdat het een stralende dag beloofd te worden heb ik een leuk zomerjurkje aangetrokken.

Tijdens het ontbijt sta ik met een Duitse gast te praten als Eduardo naar beneden komt. ‘Oh Jenny, wat zie je er sexy uit vandaag! Yum yum yum! Roar!!!’ Kirt hij in blijdschap uit. Ik draai met mijn ogen en doe net of ik hem niet heb gehoord. Blijkbaar verwacht Eduardo een dankjewel ofzo, want hij herhaalt zijn opmerking nogmaals. De Duitse vrouw kijkt hem geschokt aan, en deze keer antwoord ik wel. ‘Serieus man, ik ben met het ontbijt bezig. Doe eens even normaal.’

Het lijkt wel of alle remmen zijn losgeslagen bij Eduardo. Van het gegrom dat ik de eerste dagen kreeg, is hij nu verandert in een soort van Casanova. ‘Jenny, wil je een kopje thee? Jenny, zal ik een lekker ontbijtje voor je maken? Jenny, ga maar even rustig zitten, je werkt zo hard. Ik doe de afwas wel, Jenny.’ Met grote verbazing kijk ik hem aan. Is dit dezelfde man die mij twee dagen geleden vervloekte omdat ik hem zogenaamd dood wilde hebben? Ik vertrouw het niet helemaal en werk stug door.

Op een gegeven moment komt hij naast mij staan en streelt mijn arm. ‘Weet je Jenny, ik keek gisteravond uit het raam en toen zag ik jou bij de haven staan. Je keek naar de zeeleeuwen.’ Ik trek mijn arm terug en vertel dat dit wel kan kloppen aangezien ik iedere avond een wandeling maak en naar de zeeleeuwen kijk. Ik loop een stukje verder om de tafels af te vegen en Eduardo huppelt braaf achter mij aan. ‘En toen zag ik je samen met een man’, vervolgt hij zijn verhaal. “OMG”, denk ik bij mezelf en rol alweer met mijn ogen. Op het moment dat ik vertel dat ik met Carlos stond te praten pakt Eduardo mij van achteren bij mijn heupen vast om zich vervolgens tegen mij aan te wrijven. Allebei tegelijk roepen we: WTF!!!
‘Waar denk jij dat je mee bezig bent?!’ roep ik tegen hem terwijl ik hem hard wegduw, waarop Eduardo antwoord: ‘CARLOS??? Je was samen met Carlos?!’

Ik kijk hem woedend aan en maak hem duidelijk dat hij mij niet zomaar zonder toestemming op deze manier mag aanraken, maar het enige wat Eduardo kan uitbrengen is: ‘Carlos?’
‘Heb je me gehoord?’ Vraag ik nogmaals, maar met een triest gezicht druipt Eduardo af. ‘Ik kan hier niks meer over horen Jenny. Het is me teveel.’ Terwijl Eduardo naar zijn kamer sjokt roep ik hem nog even na: ‘Nou stoppen met die idioterie! Jij… Donald Trump!’

De rest van de dag zie ik Eduardo niet meer beneden en ook de volgende dag laat hij zich niet zien tijdens mijn shift. Zo heb ik het ’t liefst, en ik hoop dat hij dit nog even volhoudt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *