Een nieuwe vrijwilligster

Met grote verbazing kijk ik naar de jonge vrouw wie zichzelf zojuist heeft voorgesteld als Valarie, de nieuwe vrijwilligster. Ik ben niet verbaasd om haar te zien, ik wist tenslotte van haar komst.  Maar ik had alleen een iets andere vrouw verwacht. Op de profiel foto’s van de workaway site zag Valarie eruit als een ware bombshell, wat gelijk ook de reden was waarom ik haar had gekozen in de hoop dat Eduardo zich volledig op Valarie zou storten en mij wat meer met rust zou laten. Maar de vrouw voor mij lijkt alles behalve op de foto’s van de website.
Ze ziet mijn verbazing en zegt dat ze de afgelopen jaren wat is verandert. Ik knik bevestigend en verwelkom haar vervolgens hartelijk. Bombshell of niet, het is fijn om hier weer samen met een andere vrouw te zijn!

Tegelijkertijd vraag ik me af waarom Valarie bepakt en bezakt buiten het hotel staat. Eduardo wist ook van haar komst en had beloofd een warm welkom te geven. Maar goed, ik breng Valarie naar haar kamer en ga vervolgens verhaal halen bij Eduardo. Deze ligt natuurlijk weer in zijn blote kont op bed te liggen en geeft als excuus dat hij vandaag geen zin had om te werken.

De volgende ochtend geef ik Valarie de grand tour, net zoals Trisha mij heeft gegeven toen ik hier net was. Met Trisha was het onwijs gezellig om samen te werken, en we gingen ’s avonds dan ook vaak samen op stap. Ik hoopte dit ook met Valarie te kunnen doen, maar al snel blijkt dat zij geen tweede Trisha is. Valarie heeft meer interesse in haar telefoon dan in het werk en kijkt een beetje ongeïnteresseerd om haar heen. De hoop dat Eduardo zich volledig op Valarie zou storten is ook snel verdwenen, want na een kort welkom is het weer Jenny voor en Jenny na.

Op de tweede dag van Valarie werkt zij in de ochtend en geniet ik na lange tijd weer van een vrije ochtend. Yoga op het strand, een bijna verlaten Playa Mann, gezellig over de markt slenteren, ik loop een rondje door het dorp en trakteer mezelf op een lekker ijsje voor ik terugga naar het hotel.
Een geïrriteerde Eduardo en Valarie staan mij op te wachten, en zodra ik vrolijk Hallo zeg, verdwijnt de een gelijk naar haar kamer en de ander naar zijn boerderij.

Ik verwacht een lekker rustige middag waarbij ik enkel de administratie doe en nieuwe gasten incheck, maar ook nu blijkt dat ik op teveel had gehoopt. Valarie heeft nl geen enkele kamer schoongemaakt, dus dat mag ik alsnog doen terwijl ik tegelijk de nieuwe gasten verwelkom.
Zodra Valarie terugkeert vraag ik haar waarom ze haar werk niet heeft gedaan. Ze antwoord dat ze druk was met haar eigen bedrijfje en daarom geen tijd had om de kamers schoon te maken. Ik probeer uit te leggen dat het hotel geen filantropische instelling is, en het idee van workaway is dat je werkt in ruil voor gratis onderdak en eten. Valarie haalt haar schouders op en zegt dat ze haar eigen bedrijfje belangrijker vindt en dat wij dat maar moeten begrijpen.

Op Valarie’s derde dag werk ik gewoon weer ’s ochtends. Dat is ook wel prettig, want dan kan ik ’s middags weer met Carlos afspreken. Maar zodra mijn dienst erop zit, is Valarie in geen velden of wegen te bekennen. Ik stuur haar een berichtje en wacht bijna twee uur voordat ze op haar gemak komt aansjokken met het verhaal dat ze de tijd was vergeten. Ik vraag mij af hoe ik dit de komende weken ga volhouden. Want wat een stuk relaxter had moeten worden, is nu eigenlijk alleen maar irritatie.
Gelukkig vind ik mijn zen al snel terug zodra ik met Carlos in het water tussen de schildpadden dobber.

Terug in het hotel zit Eduardo met een ernstig gezicht op mij te wachten. Hij verteld dat hij de camera’s heeft bekeken. “Oh shit,” denk ik bij mezelf. Nu zullen we het krijgen. Hij heeft natuurlijk gezien dat Carlos stiekem op mijn kamer kwam en nu mag ik mijn rugzak pakken. Maar nee, hij heeft gezien dat Valarie de afgelopen dagen niets heeft uitgevoerd en vraagt naar mijn ervaring met haar. Ik geef hem mijn eerlijke mening dat ze inderdaad niet veel doet, waarop Eduardo zegt dat hij haar al heeft ontslagen omdat ze alleen maar zijn eten opeet.

Eduardo is gelijk weer zijn dramatische zelf waarbij hij het grootste slachtoffer van de eeuw is. Op mijn vraag of ik een nieuwe vrijwilligster zal ritselen, schud Eduardo driftig nee en jammert verder over alle ondankbare vrijwilligsters. De ene eet 20 eieren op een dag, de ander eet dagelijks een grote pot pindakaas en jampot leeg en weer een ander zit stiekem aan zijn olie. ‘Jij bent de enige die een beetje oké is, Jenny. Ik wil dat je hier voor altijd blijft. En als je met mij trouwt kan je hier ook voor altijd blijven.’
Ik bedank hem voor het aanbod, en terwijl ik naar mijn kamer loop bedenk ik dat ik in een telenovela ben beland.

Eén reactie Voeg de jouwe toe

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *