Op weg naar de Galapagos Eilanden

Mijn oog valt op een advertentie waarin wordt gevraagd voor hulp in een hotel op één van de Galapagos Eilanden. Ik zit gelijk te stuiteren op mijn bed. De Galapagos Eilanden! Man, dat is echt een droombestemming! In gedachten zie ik mezelf al in de voetsporen treden van Charles Darwin en stuur gelijk een berichtje naar de hotel eigenaar. Een half uur later krijg ik bericht terug met de vraag wanneer ik kan beginnen en anderhalve week later stap ik in Guayaquil op het vliegtuig naar San Cristobal. Galapagos, here I come!!

Na amper twee uur vliegen kom ik aan op de luchthaven van San Cristobal, Galapagos. Eigenlijk mag je dit geen luchthaven noemen. Het is meer een grote loods met 3 loketten: eentje voor Galapagosianen, eentje voor Ecuadoranen en eentje voor de rest van de wereld. Ondanks dat het een korte rij is, duurt deze wel erg lang. Er wordt namelijk streng gecontroleerd en bij aankomst moet je ook nog eens $100 betalen. Dit omdat de Galapagos Eilanden een Nationaal Park zijn, waarvan een zeer klein gedeelte is bewoond.
Nadat ik mijn $100 heb betaald en een goedkeurend knikje heb gekregen van de douanier, pak ik een taxi naar het hotel waar ik de komende 2 maanden zal meehelpen in ruil voor gratis eten en onderdak.

Mijn aankomst bij het hotel is niet zoals ik had gehoopt. De eigenaar van het hotel, Eduardo genaamd, ligt ongeintereseerd in een hangmat en bekijkt mij eerst van top tot teen voor hij besluit om me te verwelkomen. Met veel gezucht krijg ik tenslotte een ‘Hallo’ toegeworpen. Daarna krijg ik een aantal regels waar ik mij aan moet houden. Geen vriendjes meenemen, om 22.00 uur terug in het hotel, niet aan dit komen en daar vanaf blijven. Ik haal mijn schouders op. Geen probleem! Het vlees waar ik niet mag aankomen eet ik sowieso niet, ik lig tegenwoordig al om 22.00 uur voor pampus op bed, en vriendjes heb ik hier toch niet. Eduardo komt erg stug over en heel even twijfel ik of ik er wel verstandig aan heb gedaan om hier naartoe te komen. Maar zodra ik me heb opgefrist en even bij hem kom zitten, maakt hij al een heel andere indruk. Ik krijg een stukje chocoladecake en Eduardo maakt allemaal grapjes en zegt dat hij blij is dat ik er ben. Misschien was de eerste indruk van mij gewoon vermoeidheid?

Een uurtje later ontmoet ik Trisha, een erg leuke Amerikaanse vrouw die hier ook vrijwilligster is  en mij mee op sleeptouw neemt om de omgeving te laten zien. Zodra we door het stadje lopen ben ik gelijk verliefd! Overal liggen zeeleeuwen, en dan bedoel ik ook echt overal! Op bankjes, midden op straat, rollebollend in het zand, voor de deur van het museum…. ze ploffen neer waar ze willen. Ik vind het geweldig!! Bij de haven zien we vele pelikanen en een school pacific cownose rays zwemmen en is mijn geluk helemaal compleet. Wat ben ik ontzettend dankbaar dat ik hier een tijdje mag wonen.

Vervolgens drinken we bij een barretje aan het strand een lekkere cocktail om te toasten op een gezellige samenwerking, waarna we terug lopen naar het hotel. Hier worden we opgewacht door Eduardo en een vriend van hem, Carlos, met wie het gelijk klikt. Na een leuk gesprek lig ik netjes voor 22.00 uur op bed, op dat moment nog niet wetende dat Carlos en ik over niet al te lange tijd een romance zullen krijgen en dat regels 1 en 2 dan ook snel gebroken zullen worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *