Skype en Snorkelen

Zo verdrietig als Eduardo gisteren was, zo vrolijk is hij vandaag. Helemaal heppie de peppie komt hij ’s ochtends, gekleed in enkel een sarong, naar beneden. Ik schud mijn hoofd en hoop dat de sarong niet spontaan van zijn kont afglijd. Bij de receptie neemt hij wijdbeens plaats achter de computer en staart een paar minuten ernstig naar het scherm voor hij mij bij zich roept. ‘Jenny, ik heb een klusje voor je.’ Ik vraag mij af wat dit klusje inhoudt. Moet ik weer kreeften koken of mag ik deze keer een octopus in stukken hakken? Maar nee, gelukkig blijkt het iets heel anders. Eduardo wil namelijk kunnen Skypen met zijn vriendin en het is mijn taak om een Skype account voor hem te maken. Een klusje dat binnen no time is gepiept, waarna ik een nog blijere Eduardo bij de computer achterlaat terwijl ik de kamers van de gasten ga schoonmaken.

Ik ben nog met de kamers bezig als Carlos naar het hotel komt. Hij verteld dat er op 1 van de duik tours een plekje vrij is en dat ik gratis mee kan. Ik wil dolgraag mee, maar leg uit dat Trisha weg is en ik vanochtend moet werken. Tien minuten later komt Carlos terug naar het hotel, deze keer met een snorkel set, zodat ik in mijn vrije tijd alsnog van de indrukwekkende onderwaterwereld kan genieten. Ik bedank hem hartelijk en we spreken gelijk af om later op de dag samen te gaan snorkelen. Zodra Carlos naar beneden loopt zie ik dat Eduardo op straat naar boven staat te gluren. Waarschijnlijk wil hij in de gaten houden of wij spannende dingen aan het doen zijn, maar meer dan het overhandigen van een snorkelmasker is er niet te zien. Als Eduardo merkt dat ik hem in de gaten heb en naar hem zwaai, loopt hij snel naar binnen toe.

Nadat ik alle kamers heb schoongemaakt, ga ik naar beneden om een kopje gemberthee te zetten. Eduardo staat mij al op te wachten en is iets minder vrolijk dan een paar uur geleden. ‘Jenny, waarom was Carlos hier? Je weet toch dat je geen vriendjes mee mag nemen?’ Ik rol met mijn ogen en verzucht dat Carlos zijn vriend is en mij alleen een flippers en een masker heeft gebracht zodat ik in mijn vrije tijd kan gaan snorkelen. Eduardo laat dit even tot zich doordringen en gooit het vervolgens over een andere boeg. ‘Maar Jenny, wij kunnen ook samen met z’n tweetjes naar het strand gaan, zonder snorkelmasker van Carlos!’ Ja joh, zie je het al voor je? Gezellig met Eduardo naar het strand, wat een grappenmaker is die man!
Ik bedank hem voor het aanbod en zeg dat het helaas niet mogelijk is omdat er toch iemand in het hotel moet achterblijven nu Trisha er niet meer is.

Hierdoor raakt Eduardo even compleet van zijn apropos. ‘Wat?! Is Trisha weg? Sinds wanneer, waar is ze naartoe, waarom weet ik dat niet?’ Ik probeer uit te leggen dat ze 3 dagen geleden is vertrokken en ze meerdere keren heeft aangegeven dat het haar laatste dag was, en zelfs een afscheidsbriefje voor hem heeft geschreven wat bij de receptie naast de computer ligt. Eduardo’s vrolijke bui is als sneeuw voor de zon verdwenen en met een gezicht op onweer stampt hij door het hotel. Het afscheidsbriefje wordt zonder te lezen verscheurd en het enige wat hij weet uit te brengen is stomme Trisha die wel 20 eieren per dag wilde eten.

Ik drink rustig mijn kopje thee, werk de administratie bij, en op het moment dat Eduardo een beetje is uitgeraasd zeg ik dat ik ga snorkelen. Ineens is het snorkelmasker van Carlos lang zo erg niet meer, want Eduardo wenst mij veel plezier en hoopt zelfs dat ik schildpadden en bijzondere vissen tegenkom.

Als ik een paar uur later relaxt terugkom van een heerlijke middag in de overweldigende natuur, zie ik dat Eduardo’s goede humeur ook is teruggekeerd. Giechelend zit hij achter de computer. Zodra hij mij ziet verteld hij dat hij zit te skypen met zijn vriendin. Ik zeg dat hij Isabella de hartelijke groeten moet doen, waarop Eduardo antwoord dat dit een andere vriendin is. Luz uit Colombia. Op het moment dat ik naar de keuken loop zie ik dat de sarong inmiddels is afgegleden en Eduardo in zijn blote kont zit. Ook vang ik een glimp op van een eveneens net zo blote Luz uit Colombia. Ik schud maar weer eens met mijn hoofd. ‘Serieus, Eduardo. Moet dat hier bij de receptie? Dat idiote gedoe van jou iedere keer. Je bent de eigenaar van dit hotel. Gedraag je daar toch eens naar!’ Beschaamd kijkt Eduardo naar beneden. ‘Ja Jenny, je hebt gelijk. Ik zal het niet meer doen.’

Terwijl ik van de keuken naar mijn kamer loop hoop ik dat hij inderdaad geen rare dingen meer zal doen, tegelijk wetende dat er ongetwijfeld nog vele rare dingen zullen volgen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *