Camera’s in het hotel

Terwijl het zonnetje op mijn inmiddels gebrondsde huid brand, zie ik in de verte een aantal surfers de hoge golven trotseren. Iets dichterbij spelen een tweetal zeeleeuwen in de branding, en nog dichterbij zit Carlos. Hij verteld enthousiast over alle wildlife op de Galapagos. Het is de derde dag dat we ’s middags samen snorkelen en ik geniet van zijn verhalen en aanwezigheid.

Ineens springt Carlos omhoog: ‘Manta ray!’ roept hij terwijl hij mijn hand vastpakt. We rennen naar het water en zien een stukje verderop een prachtige en echt gigantische manta ray zwemmen. Terwijl ik ademloos sta te kijken, rent Carlos terug naar het strand om onze snorkel maskers te pakken. We zwemmen een eindje met de ray mee, totdat de twee zeeleeuwen het ook wel erg interessant vinden en vrolijk om ons heen zwemmen, waardoor we de manta ray uit het oog verliezen en achterblijven met de zeeleeuwen.

Terug op het strand sta ik letterlijk te stuiteren van plezier. Wat was het gaaf om zomaar ineens met een manta ray te kunnen zwemmen!!! In de hoop dat we de ray nogmaals spotten blijven we tot zonsondergang op het strand. De ray zien we helaas niet meer, maar zo samen naar de zonsondergang kijken vind ik eigenlijk net zo leuk.

De volgende dag hebben we weer afgesproken om te gaan snorkelen, nu bij een ander punt waar volgens Carlos pijlstaartroggen zwemmen. Dit vind ik wel een beetje eng, dus ik ben blij dat hij meegaat. Ik ben net klaar met werken als Carlos mij bij het hotel komt ophalen. Hij wil Eduardo nog even spreken, maar aangezien deze nog op zijn boerderij aan het werk is, wachten we tot hij terugkomt.

Niet veel later smikkelen we net van een homemade bananen ijsje als Eduardo met een nors gezicht het hotel binnenstapt. ‘Wat doe jij hier?’ Snauwt hij tegen Carlos. Nog voordat deze antwoord kan geven, gaat Eduardo verder: ‘Waarom hou jij mijn vrijwilliger van het werk?’ Ik zucht en zeg dat mijn dienst er al op zit, waarop Eduardo zich omdraait en ziet dat we een ijsje hebben gegeten. Dit kan Eduardo helemaal niet handelen en richt zich weer tot Carlos: ‘En nou eet je ook nog mijn ijsjes op?!!!’ Eduardo krijgt nog net geen stoom uit zijn oren en schreeuwt dat Carlos niet meer welkom is in het hotel op het moment dat ik werkzaam ben. Carlos wil protesteren, maar Eduardo houdt voet bij stuk. ‘Je bent verboden om naar het hotel te komen, Carlos. Verboden!!!’

Voor de zoveelste keer stampt Eduardo luid mopperend naar zijn kamer. Een beetje verbouwereerd blijven Carlos en ik achter en besluiten om gewoon te gaan snorkelen.  Alle frustraties zijn gelijk verdwenen als we naar de plek gaan waar de pijlstaartroggen zich schuilhouden en we er ook daadwerkelijk eentje spotten. Wat is dit weer een waanzinnige ervaring!!

De volgende ochtend is Eduardo alweer vroeg in touw, maar in plaats dat hij zoals gebruikelijk naar zijn boerderij gaat, blijft hij bij het hotel rondhangen. Ik maak van de gelegenheid gebruik en ga een uurtje naar de markt om wat vers fruit in te slaan. Bij terugkomst zie ik dat er een camera is geïnstalleerd en een triomfantelijke Eduardo instructies krijgt over hoe een en ander werkt.

Ik leg mijn boodschappen weg en vraag Eduardo waarom er een camera in het hotel hangt. ‘Dat moet van de belastingdienst’, zegt Eduardo met een grote grijns op zijn gezicht. ‘De belastingdienst?’ herhaal ik vragend. Eduardo hangt een vaag verhaal op dat de belastingdienst wil controleren hoeveel gasten er in het hotel komen en hij dat middels deze camera kan aantonen. Ik schud met mijn hoofd en vraag wat hij wil doen met alle gasten die wel betalen maar geen bon krijgen, en dus niet worden aangegeven bij de belastingdienst maar nu wel op camera worden vastgelegd. Als sneeuw voor de zon verdwijnt Eduardo’s grote grijns. ‘Jenny, ik heb deze camera laten plaatsen zodat ik kan kijken of er niet stiekem iemand naar het hotel komt om ijsjes te eten.’ Ik schud met mijn hoofd en ga aan het werk.

Aan het eind van de middag zit ik zoals gebruikelijk met Carlos op het strand. ‘Eduardo spoort echt niet’, zeg ik. waarop Carlos bevestigend antwoord; ‘Hij zou helemaal door het lint gaan als hij weet dat wij hier samen zitten.’ We nemen een duik in zee en zitten daarna stilzwijgend naast elkaar. In de verte worstelen een aantal surfers met de hoge golven en iets minder ver spelen een paar zeeleeuwen in de branding. Een dagelijks ritueel wat erg rustgevend werkt. Carlos en ik schuiven steeds dichter naar elkaar toe en even later buigt hij zich voorover om mij een zoen te geven. Ik beantwoord zijn kus en voel me net een verliefde puber die stiekem iets doet wat eigenlijk helemaal niet mag. ‘Als Eduardo dit zou weten zou hij helemaal flippen,’ giechel ik.

Tot ver na zonsondergang hebben we samen veel plezier op het strand, en als ik in het donker in mijn eentje terugkom bij het hotel zie ik dat er nog een camera is geïnstalleerd, welke is gericht op de trap. ‘Daar moet ik toch wat op verzinnen’, zeg ik tegen mezelf als ik naar mijn kamer loop.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *