Eerste werkdag in het hotel

Om 05:45 uur ’s ochtends loopt de wekker af. Voor mijn doen is dit heul vroeg en ik heb moeite om op te staan, maar 45 minuten later sta ik fris en fruitig beneden waar ik word opgewacht door Trisha. Zij laat mij alle kneepjes van het vak zien. Op zich standaard hotel werk waar ik de afgelopen maanden in Arequipa voldoende ervaring mee heb opgedaan, maar hier gaat het toch allemaal net een tikkie anders. Er is een speciaal trucje om het gas aan te krijgen, een ander trucje voor de broodrooster, weer een ander trucje voor de koelkast… Het hele hotel hangt van trucjes aan elkaar.

Zodra ik 1 blik op de reserveringen werp, zie ik dat alles een ander kleurtje heeft. Het ziet er erg kleurrijk uit, maar ook erg onoverzichtelijk. Trisha haalt haar schouders op. Eduardo houdt van kleurtjes! Ik zeg voorzichtig dat hij zelf ook wel een kleurrijke man is, waarop Trisha begint te lachen. ‘Je weet nog niet half hoe kleurrijk!’, zegt ze met een dikke knipoog.

Van 06.30 tot 13.00 uur werken we lekker door. We bereiden en serveren ontbijt voor de gasten, maken hun kamers schoon, houden het hotel netjes en werken de administratie bij. Tussendoor maken we voor onszelf een lekker ontbijtje, en rond half twee lunchen we samen. Dan zit mijn dienst erop en ga ik wat meer van de omgeving verkennen terwijl Trisha in het hotel achterblijft.Vandaag hebben we alles samen gedaan, maar vanaf morgen werken we in shifts en zullen we de drukkere ochtend afwisselen met de rustiger middag.

Van het hotel loop ik naar Playa Mann, een strandje op zo’n 5 minuten lopen. Het ziet er erg gezellig uit. Mijn hart maakt een sprongetje op het moment dat ik tussen de zwemmende mensen een aantal zeeleeuwen zie dartelen. Wat gaaf en zo verschrikkelijk bijzonder dat je hier gewoon in het wild met deze dieren kan zwemmen!

Van Playa Mann loop ik naar het Interpretation Center, een museum waar de geschiedenis van de Galapagos Eilanden wordt verteld. Erg interessant om te zien, en ik weet nu al dat ik hier vaker zal komen om alle informatie goed in mij te kunnen opnemen. Vanaf het Interpretation Center zijn er een paar wandelpaden aangelegd vanwaar je naar meerdere viewpoints kan lopen. Tenmidden van enorme lava rotsen wandel ik op mijn gemak naar het Charles Darwin standbeeld, geniet ik van het uitzicht en kom ik tenslotte terecht bij Playa Carola waar ik even pauze hou. In de verte zie ik zeeleeuwen zwemmen en zo nu en dan steekt een zeeschildpad zijn kop boven water.Ik prijs mezelf een gelukkig mens!

Zodra ik opsta om terug te lopen naar het hotel stap ik bijna op een zeeleguaan. Ik schrik ervan! In tegenstelling tot de groene iguanas in Guayaquil zijn de iguanas hier net zo zwart als de lava rotsen en bijna niet te zien als ze lekker liggen te zonnebaden. Ook dit vind ik geweldig om te zien en als een kind zo blij huppel ik terug naar het hotel.

Daar zit een norse Eduardo voor de deur. Ik wil enthousiast mijn verhalen vertellen, maar hij valt me gelijk in de reden. ‘Jenny, waarom was je niet in het hotel?’ Hij kijkt me met een heel donkere blik aan. Ik vertel dat ik vanochtend volgens afspraak heb gewerkt en dat ik daarna de omgeving heb verkent. Dat antwoord zint hem niet. Hij vraagt nogmaals waarom ik niet in het hotel was, en ik verontschuldig mij. Ik wist niet dat het de bedoeling was om na mijn dienst in het hotel te blijven. Ik was in de veronderstelling dat ik tijdens mijn vrije uren gewoon vrij was om andere dingen te kunnen doen.

Hij zegt dat ik na mijn dienst inderdaad vrij ben om te gaan en te staan waar ik wil, maar dat hij had verwacht dat ik ook de middagdienst zou werken. Ik leg uit dat ik vanochtend ruim 6 uur heb gewerkt, wat al een uur langer is dan volgens de afspraak met Workaway, en dat 11 uur werken op een dag niet reëel is. Na veel vijfen en zessen accepteerd hij mijn uitleg, maar op het moment dat ik naar boven loop roept hij nog even na: ‘En je hebt ook van mijn chocoladecake gegeten! Deze cake heb ik helemaal uit Colombia gekregen! Die is van mij, niet van de vrijwilligers! Daar mag je niet meer aankomen!’

Serieus, loopt hij nu te mekkeren over dat ene plakje cake dat hij mij gisteren vrijwillig aanbood? Ik wil wat zeggen, maar besef dat ik hier nog twee maanden ben en dat de samenwerking er niet prettiger op wordt als ik nu al gelijk tegen hem in ga. Dus terwijl ik naar boven loop zeg ik enkel: ‘Goed Eduardo, de volgende keer dat je mij een stukje cake aanbied, zal ik het beleefd afslaan.’

’s Avonds drink ik met Trisha een biertje en vertel ik haar het voorval van vanmiddag. Ze knikt begrijpelijk. Zij was nog in het hotel op het moment dat hij terugkwam. Eerst heel vrolijk, maar ineens sloeg hij om en ging hij tegen haar tekeer dat ze ’s ochtends een ei teveel had gegeten. Ze slaakt een diepe zucht en zegt vervolgens: ‘Ik wilde je niet beïnvloeden omdat je net nieuw bent, maar ik heb zo’n hekel aan die man! Hij is stapelgek.’

Terug op mijn kamer vraag ik mij af waar ik ben beland. Ik voel me niet op mijn gemak en zit ongemerkt al naar andere workaway adresjes op de Galapagos te kijken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *